O MUNDO EN GRECIA

A FIN ESTÁ PRETO.

2009-12-16T09:57:00.000-08:00

Ola !

A miña nai decatouse do que estaba a facer no soto e como teño moito que estudar, non me deixa ler máis o diario ata que rematen as clases. Ainda me falta moito diario por ler, pero sintovolo moito deixaros en ascuas. Outra vez será.

Pero ante todo quero deixarvos as palabras de Maximus :

FORZA E HONOR

Deica outra e CARPE DIEM.

A VIDA PÚBLICA DE ATENAS

2009-12-16T09:53:00.000-08:00

A vida dun ciudadano de Atenas pode compararse coa dun home que fora en tempo ordinario a vez comerciante e diputado, e que en certos casos fora chamado por elección ou porque lle tocara a suerte, a ser maxistrado empregado de menor categoría ou oficial.

Todos os ciudadanos eran iguais en dereitos e tomaban parte no goberno e na administración pública.Este goberno dun estado no que o pobo exerce a soberanía, chamase democracia.

Así procedíase en Atenas. Calquera ciudadano, sin que se tivera en conta o seu nacemento ou a súa fortuna, podía aspirar aos honores e a acadalos, pois os cargos de arconte, senador e de xuiz eran sorteados todos os anos.

Todo ciudadano participaba do goberno, porque el decidía co seu voto se as leis propostas habían de entrar en vigor en Atenas,

xa co resto do imperio. cumplir cos deberes de cidadan foi un verdadeiro oficio para o ateniense.

Pero esta democracia era en realidade unha aristocracia. Os electores eran pouco numerosos e a Asamblea era coma unha reunión pública na que todo o mundo se coñecía.

Tiñan escravos para atender aos traballos, e súbditos para abastecer de cartos a cidade. Todos os anos designabanse por sorteo a 6000 cidadáns para que foran maxistrados, co cual se chegaba ó resultado de que a medate da cidade administraba a outra metade.

A asamblea do pobo, celebrabase nunha colina fronte a Acropolis. Todos os cidadáns da poboación e do campo tiñan o dereito de asistir a elas. A reunión efectuabase tres veces ó mes, non contadas as sesións extraordinarias.

A sesión estaba presidida por unha comisión do Senado, e comezaba cun sacrificio. Despois un heraldo lia a proposición de lei preparada polo Senado.

Os oradores presentabanse e tomaban sucesivamente a palabra, subindo sobre unha plataforma de pedra dende onde podían ser vistos e oídos por todos. O pobo ávido de elocuencia, escoitaba os debates con pasión e despois votaban levantando as mans. a súa decisión non tiña apelación.

CONSTRUCIÓNS DE ATENAS

2009-12-16T08:35:00.000-08:00

" Outra construción que me chocou foi a do templo das cariatides, esas columnas con figuras de muller era tan reais que pensei que o templo estaba en realidade suxeito por mulleres de carne e oso.

O templo é o Erecteión erixido no lado norte da Acropolis en honor a Atenea Polias, Poseidón e Erecteo, rei mitico da cidade.

De Orden Xónico, áptero, está feito de mármore pentélico.

O seu nome significa , o que sacude a Terra, que designa o sobrenome ático de Poseidón.

De planta irregular, por declive do terreo, consta de tres pórticos. Un de eles, a cara sur, é a famosa tribuna das Cariátides, que indicaba a tumba do mítico rei Cécrope. Consta de seis columnas con figuras de muller de 2,3 metros de altura, que sostén o entablamento.

A GRANDIOSA ATENAS

2009-12-16T07:27:00.000-08:00

" Despois de desembarcar e percorrer varios lugares, por fin chegamos a Atenas.

Os gregos crían que a cidade fóra bautizada pola súa protectora, a deusa Atenea, pero é igualmente probable que a deusa tomara o nome da cidade.

Atenas situase sobre unha cima, que se eleva 156 metros sobre o nivel do mar. Tamén é coñecida como Cecropia en honor do lexendario home- serpe, o primeiro rei ateniense.

A entrada á Acropolis realizase por unha gran porta chamada os Propileos. O seu lado dereito e frontal atópase o Templo de Atenea Niké. Unha gran estatua de bronce de Atenea, feita por Fidias, atòpase no centro. A dereita desta escultura atòpase o Partenón, o templo de Atenea Parteneos. A esquerda e ó final da Acrópolis está o Erecteión, coa súa célebre stoa o tribuna sostida por seis cariátides. Na ladeira sur atopase o teatro o aire libre chamado Teatro de Dionisio.

O que máis me impresionou foi o colosal Partenón, nós os romanos teríamos que facer construccións máis colosais para permanecer ó longo da historia.

Un templo de planta rectangular de case 70 metros de longo, máis ancho do habitual e de anormal distribución de habitacións, construido integramente con mármore, das canteiras do Pentélico, a única rocha de brancura uniforme que brilaba coma un raio de sol.

A súa construcción costou o Tesouro ateniense de 469 talentos de prata. mentras que é case imposible crear un equivalente con esta cantidade de cartos. Un talento era o coste para construir un tirreme, o buque de guerra máis avanzado de era e un talento era o coste para pagar ó equipo dun buque de guerra durante un mes.

O partenón é un templo da orden Dorica con oito columnas na fachada, e dezasete columnas nos flancos.

Esto gobernou as proporcións verticais e horizontais do templo así como moitas outras relacións do edificio como o espaciamento entre columnas e a súa altura.

A cela moi grande para acomodar a estatua de gran tamaño de Atenea, confinando o pórtico dianteiro e o traseiro moito máis pequeno.

Este templo como moitos outros foron diseñados para ser vistos dende o exterior. os espectadores nunca entran nun templo e só podían vislumbrarse soamente as estatuas interiores a través das portas abertas.

CARA A NOVOS COÑECEMENTOS

2009-12-16T06:06:00.000-08:00

" Despois de que Aristarco me puxera ó día de toda a cultura e sabiduría dos cretenses, a illa xa me quedaba un pouco pequena polo que decidín ir a Grecia, en particular, a gran Atenas, da que tantas cousas fermosas oíra falar.

Aristarco decidiu acompañarme na miña aventura. A min emocionoume moito porque así vería a través dos ollos dun home tan intelixente os puntos fortes e febles deste gran pobo.

Mentras que navegábamos cara o noso destino contoume algunhas cousas sobre os costumes do pobo grego.

A base da alimentación dos gregos constituiana os cereais, o trigo e a cebada esencialmente.

As verduras escaseaban e eran relativamente caras na cidade, excepto as fabas e as lentellas, que se comían sobre todo en puré. Tamén se comía moito allo, así como queixo e cebolas, sobre todo no exército.

A carne era escasa, excepto a de cerdo, e os pobres da cidade só a comían de vez en cando, con ocasión dalgún sacrificio.

A maior parte dos atenienses tiñan que alimentarse máis a miudo de pescado que de carne. O pescado, xunto co pan, era quizáis o alimento esencial da poboación urbana. Tamén lles gustaban moito os mariscos, los moluscos, a sepia e os calamares.

A comida podía terminar cun postre consistente en froita fresca ou seca, sobre todo figos, noces e uvas doces con mel.

A bebida máis consumida era a auga. Tamén bebíase leite, sobre todo de cabra, e unha especie de hidromel, mestura de mel e auga. Pero a ribeira aportaba a bebida real, o regalo de Dionisio. O viño conservábase en toneis de pel de cabra ou de porco, mentras que se exportaban en grandes tinaxas de barro.

A xornada dun ateniense, na familia , mentras a muller permanecía na casa, era o home o que se encargaba de todo o que esixía contaco co exterior; xa se trate de traballo, asuntos públicos , procesos, negocios ou compras.

Tras un lixeiro almorzo composto por pan mollado en viño, algúns figos ou olivas, o marido ateniense encamiñabase ó ágora para facer as compras da casa. Alí atopábase con coñecidos cos que falaba ata ben entrada a mañá. Non era raro que , tras asistir a algunha reunión de asamblea ou arranxar os seus asuntos, come fora da casa e continúa a tarefa cunha visita á barbería, ata a hora de retirarse.

Nunha comida de convidados, ó chegar éstos, os escravos lavabanselles os pés con auga mesturada con viño ou perfumes: despois, serviase a comida, que constaba de dúas partes: a comida propiamente dita que comprendía varios pratos, nesta primeira parte non se bebía e, a final, lavabanse as mans e coronabaos de flores.

O simposion era o momento máis importante da noite. Sirvense toda clase de froitos e para iniciar á bebida, unha torta salgada. Os gregos non beben o viño só, senón mesturado con auga. Un dos convidados, elexido entre todos, determina a proporción da mestura. Esta faciase nun recipiente de boca ancha, de onde cada comensal enchía a súa copa. Toda esta parte do banquete está amenizada por bailarines e flautistas.

HERAKLION V

2009-12-15T05:38:00.001-08:00

Ola de novo!

" Hoxe erguinme cedo porque Aristarco vaime ensinar a arquitectura tan esplendida e maravillosa desta cidade, así comprenderei mellor a súa cultura, para logo levala o meu país.

A uns 10 km de Heraclión atòpamos a antiga cidade de knossos, con ruinas de ata 4000 anos, nesta cidade ergueuse unha civilización que controlou todo o Mediterráneo, ata que unha enorme explosión dun volcán levouna por diante.

No templo de Knosso con máis de mil cincocentas habitacións e 17000 m2 construidos, vivían miles de persoas que se adicaban o comercio, coa súa propia relixión e cultura, foi un dos primeiros ancestros da cultura grega. Eran medios exipcios e iso reflexabase na arte e as pinturas.

O pazo identificouse coma o labirinto onde Minos pechou ö Minotauro, de onde ven o mito de Teseo e a súa loita contra a besta, a escapada de ïcaro e Dédalo, etc.

HERAKLIÓN IV

2009-12-15T04:24:00.000-08:00

Ola!

" Hoxe xa comenzou Aristarco a falarme dos grandes sabios que influiron tanto na vida pública e privada dos gregos. Entre eles están os seguintes:

Thales de Mileto ( 624 a.C - 546 a.C).

Naceu e morreu na cidade de Mileto. Foi mestre de Anaximandro. Era un home excepcionalmente intelixente: Foi o primeiro filósofo grego, científico e matemático, pero actuaba coma enxeñeiro.

Predeciu un eclipse de sol que tivo lugar no ano 585 a.C. Igualmente foi o primeiro en manter que a Lúa brila polo reflexo do sol.

Foi a Exipto onde entrou en contacto coa xeometría que logo introduciu en Grecia. Inventou a matemática deductiva.

Quilón de Esparta ( principios do s. Vi a.C)

Ocupou o cargo de éforo e elaborou gran parte da constitución. Fixo do eforado a maxistratura suprema do estado espartano. Compuxo poesía con métrica elexíaca e gran cantidade de epigramas.

Alguns dos seus epigramas son os seguintes:

No hables mal de los muertos
Honra a los hombres ancianos
Prefiere un castigo a un triunfo deshonroso; lo primero es doloroso pero por una vez, pero lo segundo es para toda la vida
No te rías de una persona en su desgracia
Si eres fuerte, sé también misericordioso, de forma que tus vecinos puedan respetarte y no sólo temerte
No permitas que tu lengua corra más que tu inteligencia
Contén la ira
No desees lo que es imposible
Obedece las leyes

Bias de Priéne ( s. VI a. C.)

Outro dos sete sabios de Grecia. Os seus conciudadanos lle consultaban con frecuencia acerca de asuntos litixiosos e sempre se negou a empregar o seu talento en proveito da inxusticia.

Tamén dicia que prefería xuzgar entre inimigos que entre amigos, porque no primeir caso estaba seguro de gañar a un de aqueles, mentras que no segundo perdía a un destos.

Por outra banda tamén pensaba que debemos amar coma si debesemos aborrecer. É o saber é a única propiedade que non pode perderse.

Cleobulo de Lindo ( s. VII a.C - s. VI a. C)

Era un filósofo. Naceu na Illa de Rodas, da que seu pai era rei, e viaxou moito por Exipto.

O morrer o seu pai, volveu a súa patria para gobernala . Se lle atribuen algúns poemas Líricos e máis de tres mil enigmas en verso.

Periandro de Corinto ( s. VII a. C.)

Fillo do primeiro tirano Cípselo. Sucedu no trono ó seu pai no ano 627 a. C. Intentou manter a estabilidade política interna e propiciou a prosperidade do país. Ocupouse de reglamentar e humanizar o traballo dos escravos, protexeu á clase social dos campesiños pobres e obrigou á

nobreza a reducir a suntuosidade dos seus gastos.

Pitaco de Mitelene ( 640 - 568 a.C)

Foi xeneral que co seu exército venceu aos atenienses comandados por Frinón. Coma consecuencia, desta victoria os habitantes de Mitelene lle conferiron os máximos honores, obtendo así , o poder supremo.

Despois de 10 anos de reinado, dimitiu e a cidade disfrutou, entón de orden e dunha constitución duradeira.

Solón de Atenas ( 638 - 558 a. C.).

Foi poeta , reformador e lexislador ateniense. O seu pai diezmou a súa fortuna en actos de xenerosidade. Por iso iniciouse coma comerciante internacional. Foi nomeado arconte de Atica. Reescribiu a constitución.

As súas leis foron escritas en cilindros especiais de madeira e postas na Acrópolis.

HERAKLION III

2009-12-14T16:03:00.000-08:00

"Hoxe por fin vou coñecer a Aristarco, o amigo do mercader, así podereille preguntar polos sabios do seu pobo e o que chegaron a saber para que nós así , o coñecer a súa cultura algún días poderamos chegar a vencelos.

Cando cheguei xunto el, as pernas comenzarome a tremer coma unha vara verde, debía ser porque tiña medo de que este home tan sapientísimo chegara a coñecer as miñas verdadeiras intencións de aí o meu desequilibrio psiquico e físico. Pero presenteime sen máis, e debinlle caer en gracia, que pasei moitas horas e días falando con el sobre distintos temas que tocaran filosofos que eu non coñecia pero que quedarán reflexados neste pequeno diario para o noso gran obxetivo: a súa conquista futura.

E como non nesta época tamén había mulleres que foron realmente sabias como Hypatia.

2009-12-14T15:50:00.000-08:00

Ola, de novo!

" Unha das cousas que tamén me impresionou bastante foi o saber que estes tiñan varios deuses para lles axudar nas tarefas relacionadas coa vida cotiá.

Entre eles vou destacar os seguintes facendo unha comparación entre os deles e os nosos e podedes ver a semellanza. Isto é incrible.

DIOSES Do OLIMPO

Dios	Elemento	Representa	Atributos	Equiv.Romano
Afrodita	Amor	Belleza	Paloma	Venus
Apolo	Sol	Artes, letras, música	Arco, lira y laurel	Febo
Ares	Odio	Tempestad, Guerra	Casco, lanza	Marte
Artemisa	Luna	Caza, Castidad	Arco, ciervo	Diana
Atenea	Inteligencia	Sabiduría	Arco, lira, laurel	Minerva
Demeter	Tierra	Fecundidad	Gavilla
Hades	Infierno	Infiernos	Bastón, Copa de la Abundancia	Pluton
Hefesto	Fuego	Industria	Yunque y martillo	Vulcano
Hera	Cielo	Matrimonio	Pavo Real	Juno
Hermes	Ingenio	Actividad, comercio	Petaso, caduceo, alas en los pies	Mercurio
Hestia	Hobar	Virtudes Domésticas	Fuego sagrado	Vesta
Poseidon	Mar	Cólera	Tridente, caballo	Neptuno
Zeus	Cielo, aire	Poder	Aguila, cetro, rayo	Jupiter

Dioses_Menores
Acaste
Actea
Admete
Agave
Anfiro
Anfíritre
Ariadna
Asclepio
Asia
Aurora
Bóreas
Circe
Céfiro
Deméter
Dionisio
Eolo
Eos
Eride
Eris
Eros
Eter
Euro
Glauco
Hebe
Helios
Hesperia
Hestia
Higeia
Himeneo
Hipnos
Hécate
Ilitía
Iris
Morfeo
Niké
Noto
Némesis
Pan
Perséfone
Ponos
Proteo
Príapo
Sileno
Temis
Tánato

Criaturas
Argos
Arpía
Caribdis
Centauro
Cerbero
Cíclope
Dríadas
Equidna
Escila
Esfinge
Gerión
Goronas
Grifos
Hidra de Lerna
Hipocampo
Jabalí de Calidonia
Jabalí de Erimanto
Lamia
León de Nemea
Medusa
Minotauro
Moiras
Nereida
Ninfa
Náyades
Parcas
Pegaso
Pléyades
Pájaros del Estínfalo
Quimera
Quironte
Sirena
Sátiro
Talos
Tritón

Mortales
Acteón
Agamenón
Alcmene
Andrómeda
Anquises
Aquiles
Ascanio
Atalanta
Ayax
Bato
Belerofonte
Briseis
Calisdalto
Casandra
Casiopea
Cefeo
Clitemnestra
Crises
Dioscuri
Dríope
Dédalo
Eaco
Eneas
Europa
Helena de Troya
Heracles
Hilas
Héctor
Hécuba
Icaro
Io
Iolao
Jasón
Leda
Licaón
Medea
Menelao
Midas
Minos
Odiseo
Pandora
Paris
Peleo
Perseo
Pigmalión
Príamo
Teseo
Tindareo
Titón

Titanes
Astrea
Atlas
Ceo
Cronos
Crío
Dione
Epimeteo
Febe
Helios
Hiperión
Jápeto
Leto
Metis
Mnemósine
Océano
Prometeo
Rea
Selene
Teia
Temis
Tetis

Agrupaciones_Divinas
Cárites
Erinies
Erinías
Horas
Moiras
Musas
Ninfas
Sátiros

HERAKLION II

2009-12-14T14:14:00.000-08:00

Ola!

" Pero o que máis me impactou foron as súas costumes desta familia. Pois a pesares da modestia na que vivían moitos gregos tiñan especial coidado pola súa hixiéne persoal.

Dende nenos aprendían a nadar e bañábanse en rios e no mar. as casas como esta xa tiñan cuarto de aseo e pequenas bañeiras, feitas de barro, pedra e ladrillos. Estas enchíanse con auga quente e baleirábanse a man.

Higía (en griego antiguo Υγιεία Hygieía o Υγεία Hygeía, ‘salud’), filla de Asclepio, irmá de Yaso e Panacea, era a deusa da curación, a limpeza e a sanidade (posteriormente, tamén da lua), a diferencia do seu pai, que estaba relacionado coa curación. De o seu nome deriva a palabra «hixiene». Seu equivalente na mitoloxía romana era Salus.

Tamén xurdiron os baños públicos, lugares de encontre e discusión, só para homes, porque as mulleres non concurrían a eles.

As mulleres libres levaban longas cabeleiras, a diferencia das esclavas que levaban o cabelo curto, as que solían adicar diversos coidados durante diversas horas do día. Tamén podían requerir varias horas o embelecemento con cosméticos e perfumes.

As mulleres libres maquillábanse para diferenciarse das esclavas; Solían prestarlle especial atención as súas uñas e rasurábanse o vello corporal.

Esta hixiéne corporal contrastaba coa suciedade e o desorden das cidades.

A vestimenta ordinaria na Antigua Grecia constaba de dúas pezas:

a inferior, o quitón, era unha túnica, polo común, sen mangas que chegaba ata os xeonllos e se ceñía a cintura.

a superior, o himatión, consistía nunha especie de manto rectangular que se votaba sobre o hombreiro esquerdo y se recollía polo lado oposto, deixando ordinariamente libre nos seus movimentos o brazo desta parte; e cando se ia de viaxe ou de guerra cambiabase o himatión pola clámide, capa rectangular en tres dos seus lados e algo circular na parte que rodeaba o pescozo , máis corta que o manto e abrochada con fíbula sobre o hombreiro dereito.

Considrerábase ostentoso arrastrar un quitón polo chan.

As veces as mulleres usaban peplo, que era similar ó quitón, pero aberto ó costado cun pliegue na parte superior.

A la e o fio eran os texidos mais utilizados, ó texerse estos materiais obtiñánse unha gran variedade de texturas, dende as moi finas e vaporosas ata as moi pesadas. A seda importada da india e china, a súa textura era rugosa e irregular similar o shantung .

Nun principio a maior parte da roupa tiña un tono blanquecino, pero despois empezaron a aparecer prendas con outras tonalidades, as capas teñíanse de cores escuros como o vermello oxido e marrón terroso. As mulleres lles gustaban principalmente os tonos florais.
Moitas prendas eran decoradas con fios de ouro e prata, e bordabanse motivos de madreselva e follas de palmeira. Nos ribetes utilizabanse motivos propios da arquitectura.

Aínda que os gregos andaban descalzos dentro da casa, únicamente as personas de clase media ian descalza tamén afora. Homes e mulleres de clase media levaban sandalias que podían atarse de diversas maneiras. Tiña unha serie de tiras en forma de abanico que pasaban entre os dedas do pé e chegaban ata o nocello, o pé quedaba casi espido. Eran confeccionadas con finas tiras de coiro labrada oo cor púrpura e levaban ribetes decorados.
As botas eran o calzado habitual dos soldados, cazadores e homes activos, chegaban a altura da pantorrilla e atabanse con cordons.
Moitas mulleres para parecer mais altas pegaban suelas de corcho na planta das súas sandalias.

Os homes gregos so levaban algunas xoias sinxelas e útiles coma os broches para soster as suas roupas e anels con sellos que se utilizaba para sellar cartas e documentos importantes, tamén levaban bastons con empuñaduras de metal. Pouco a pouco as xoias deixaron de ser pezas funcionais e transformaronse en manifestacions de riqueza. Sen embargo o ouro escaseaba xa que se extraía en pequenas cantidades de minas bastante alexadas. Usábanse pendientes, brazaletes colares broches realizados con metal e pedras preciosas coma amatista cuarzo lapislázuli turquesa entre outros.

En xeral se utilizaba pouco maquillaxe aínda que co paso do tempo se foi xeneralizando so nas clases máis altas. Una característica peculiar era o gusto das mulleres gregas po la “cella única”, as teñían de negro fora cal fore seu cor de cabelo e as pintaban unidas xusto por riba do nariz.

Os gregos crían que o cabelo tiña un profundo significado relixioso e simbólico por exemplo as noivas se lles cortaba o cabelo o día da sua voda para simbolizar a sua humildade e a renuncia ó orgullo e un marido podía afeitar a cabeza da súa esposa si esta lle era infiel. A barba tamén tiña un valor simbólico

A cor rubio era o preferido polos gregos.

HERAKLION I

2009-12-14T13:50:00.000-08:00

Ola!

Outro día máis atopome no soto co gran diario de Maximus. Os meus pais xa estan un pouco moscas porque non entenden porque vou tanto a este lugar. Tal vez algún día llelo conte.

Deixamos a Maximus camiño de Heraklion xunto co mercader.

" Cando chegamos a Heraklion, o mercader díxome que aquí era onde ocorrera a historia de Teseo e Ariadna, e que me ensinaria onde aconteceu todo. Agora íamos cara a súa casa.

A casa organízabase en torno a un patio central. Solían ser de adobe, e non especialmente de moi boa calidade: en Grecia dábase máis importancia á vida pública que á privada. As casa ordinarias compoñíanse dun piso baixo con dúas pezas moi pequenas, e dun piso alto, ó que se subía ordinariamente por unha escaleira exterior. A parte inferior estaba aberta na rocha e as paredes eran de madeira ou de argamasa.

A luz obtiñase a través das fiestras ou claraboias sen vidrios, situadas a unha altura que protexía a intimidade da familia da vista dos viandantes.

Non eran casas demasiado cómodas nin agradables, pero eran suficientes para satisfacer as necesidades dos seus inquilinos que, xeralmente, pasaban a maior parte do día fóra da casa , nos grandes espazos públicos ó aire libre.

Pero as casas dos ricos estaban feitas a base de materiais nobles.

O nome das habitacións eran, androu que significa apartamento dos homes, posto que as mulleres e os nenos ocupaban as habitacións máis lonxanas da rúa.

os mobles non eran moi complicados, e servían para unha vida social relativamente simple. había baúles e diváns para comer ou durmir indistintamente. O qrouno era un asento, honorífico, reservado o dono da casa ou ó hóspede máis distinguido. A mesa na que se servían as comidas era unha especie de velador.

A HISTORIA PROSEGUE

2009-12-04T23:37:00.000-08:00

Ola!

Hoxe voltei da escola sen pararme con ninguen para ler de novo o diario de Maximus . Estou desexando saber como termina a historia de Teseo e Ariadna.

" A prisión en Creta, onde Teseo e os outros xóvenes foron aloxados coma prisioneiros limitaba co parque por onde as fillas do Rei Minos, Ariadna e Fedra, acostumaban pasear. Un día o carceleiro avisou a Teseo que alguen quería falarlle. O saír, o xoven atopouse con Ariadna, que o ver a Teseo tan fermoso e valente decidiu axudarlle a matar o Minotauro as agachadas do seu pai. "

Toma este fío e cando entres no labirinto ata o estremo do fio á entrada e vai desfacendoo pouco a pouco. Así terás unha guia que che permitirá atopar a saída". Deulle tamén unha espada máxica.

Á mañá seguinte , o principe foi ó labirinto, tomou o fio, atou o extremo do fío ó muro e foino desenvolvendo, a medida que avanzaba polos corredores.

Tras moito camiñar, penetrou nunha gran sala e atopouse fronte o temible Minotauro que bramaba de furor e avalanzouse contra o xovén. O Minotauro era tan espantoso, que Teseo estivo a punto de desfalecer, pero conseguiu vencelo coa espada máxica.

Bastoulle logo seguir o fio de Ariadna en sentido inverso e pronto puido atravesar a porta de saída. teseo salvou a súa vida, a dos seus compañeiros e liberou a súa cidade de tan horrible condena.

Dispostos xa e reembarcar. Teseo levou a bordo en segredo a Ariadna e tamén a Fedra, quen non quixo abandonar a súa irmá maior. Durante a viaxe e tras una feroz tormenta tiveron que refuxiarse na illa de Naxos. Volta a calma, emprenderon o retorno. Pero Ariadna non aparecía, buscarona, chamarona, pero foi en vano. Finalmente abandonaron a súa busca e fixeronse á mar. Xa zarparon cando Ariadna espertou no bosque, despois de caer extenuada polo cansancio.

De pronto, e rodeada por unha monumental ceremonia apareceulle o xoven máis fermoso que nunca antes vira. Era Dionisios, deus do viño, que lle ofreceu casamento e facela inmortal. A moza aceptou e despois dunha viaxe triunfal pola Terra, o deus o levou a súa morada eterna.

En tanto, en Atenas cundía a tristura. O vello Rei ía tódolos días á beira do mar, esperando ver o seu fillo retornar. A fin , o barco apareceu no horizonte. Pero traía as velas negras e o vello rei desesperou. É que Teseo, abatido pola desparicición de Ariadna esquecera izar as velas brancas, signo de victoria. Tolo de dor, o rei Egeo arroxouse ó mar que dende entón leva o seu nome. Pasou o tempo e os atenienses reunidos en asamblea ofreceron a coroa a Teseo, quen se casou logo con Fedra e reinou por moitos anos."

Esa historia pareceme moi interesante. O que máis me impresionou foi a valentia de Teseo, pero por outra parte a súa aventura costoulle a morte do seu pai por culpa dun esquecemento.

Claro que si, Maximus, a vida está chea de desgracias que son imprevisibles.É o destino que xa está marcado para cada un de nós.

Non penso coma ti, creo que o destino facémolo cada un de nós cos nosos actos cara os demais, pois é o que levamos desta vida, as nosas experiencias na memoria das persoas que coñecemos ó longo deste camiño na terra. Pero o que máis me impactou foi o labirinto, quen puido construir algo tan perfecto? quen nin siquera un home tan valente e audaz coma Teseo , senon fora por Ariadna, non saería de alí con vida.

Según teño entendido, Maximus, o labirinto ten a súa historia.

O labirinto foi construido por Dédalo, un arquitecto e artesán moi hábil. O labirinto era un edificio con incontables corredores e rúas sinuosas abrindose uns aos outros, que parecía non ter principio nin fin. Dédalo construino para o rei Minos, pero cando rematou perdeu o favor do rei e foi encerrado canda seu fillo Ícaro nunha torre.

Dédalo non podía abandonar a illa por mar, xa que o rei mantiña unha estreita vixiancia sobre todos os barcos e non podía permitía que ningún navegase sen ser coidadosamente rexistrado. Dado que Minos controlaba a terra e o mar, Dédalo púxose a traballar para fabricar ás para el e o seu xovén fillo. Enlazou plumas entre sí comezando polas máis pequenas e engadindo outras cada vez máis longas, para formar así unha superficie maior. Asegurou as máis grandes con fio e as máis pequenas con cera e deulle ó conxunto a suave curmatura das ás un paxaro.

Cando o fin terminou o traballo, Dédalo bateu as súas ás e suspendeuse no aire. Equipou entón o seu fillo da mesma maneira e ensinoulle a voar. Dédalo advertiu a Ícaro que non voase demasiado alto porque a calor do sol derretiría a cera, nin demasiado baixo porque a escuma do mar mollaría as ás e non podería voar.

Entón pai e fillo votaron a voar, pero o xoven comezou a ascender coma se quixese chegar ó paraíso. o ardiente sol abrandou a cera que mantiña unida as ás e caeu ó mar.

O seu pai chamou a terra cercana ó lugar do mar no que Icaro caeu, Icaria. Dédalo chegou sa e salvo a Sicilia baixo o coidado do re Cócalo, onde construiu un templo a Apolo no que colgou as súas ás coma ofrenda ó deus.

Esta historia pareceme increíble, como un home poder voar coma un paxaro? e onde está o labirinto?

Meu amigo, eu son un simple comerciante que non che pode respostar a esas preguntas pero coñezo un home en Heraklión moi amigo meum que che pode guiar polo mundo da sabiduría e na túa viaxe por estas terras, chámase Aristarco é astrónomo e matemático. É mentras camiñamos cara o noso destino vouche propoñer un enigma para que te entreteñas. Aquí xa sabes que somos moi aficionados a este tipo de cousas. Así que aí vai: Cal é aquela ave que, quitándolle unha vogal, convertese nun ser humano que vive a costa dos demais?.

Bueno téñovos que deixar, vou facer as tarefas da escola. Ademais quero preguntarlle o meu pai, que sabe moito destas cousas, se existiu en realidade o labirinto e onde pode atoparse.

Deica outra e CARPE DIEM.

ALGO MÁXICO

2009-12-03T11:36:00.001-08:00

Ola!

Hoxe voltei a casa do meu avó, aínda que non é domingo, porque está enfermo. O médico lle dixo a miña nai que era a gripe H1N1 e que tiña que estar illado durante polo menos quince días. So o pode atender unha única persoa, por iso, miña nai quedou coa miña avoa que sería ela quen o coidaría. Así que pasaríamos uns días na casa dos meus avós. A min esta nova puxome moi ledo pois tería tempo de ler o diario de Máximo tódolos días. É fantástico.

Cando cheguei do instituto, despois dun días esgotador, voteime a correr escaleira a baixo cara o soto, onde estaba Máximo e a súa aventura en Grecia.

" A maña seguinte, cando me erguin despois de estar toda a noite cavilando no ditoso enigma, penso que atopei a solución. Despois de almorzar pan con queixo dixenlle o meu amigo o pastor, que xa sabía a resposta. O que hai que facer é queimar a outra parte da illa e así non tería que saltar a auga, nin me queimaría. É dicir tería que facer un contralume.

Meu ben meu home, parece que a amnesia non che afecta no teu razoamento.

Ben, teño que deixarte meu amigo, pois teño que percorrer esta terra en busca da miña identidade, por iso temos que separarnos.

Moi ben pero ten coidado con quen te atopas polos camiños, pois hai pedras que son moi difíciles de mover, nesta terra de homes sabios e poderosos.

Terei coidado e ata outra.

Entón puxenme a camiñar e ía moita calor, podese dicir que máis ca na miña terra.Cando xa levaba un tempo de travesia atopeime cun mercader e pregunteille onde me atopaba. Estaba en Miros e el ía cara a Heraklion , a zona máis importante de Creta, así que pedinlle se o podía acompañar, que eu tamén era un mercader e quería facer fortuna nestas terras tan fermosas.

Falando un pouco de todo, dixome que tiña unja filla chamada Ariadna, que ó esperaba en Heraklion, e que a súa muller morrera dunhas estrañas febres.

A min sorprendeume un nome tan raro e a vez tan bonito, Ariadna, polo que pregunteille de onde proviña. Entón foi cando me contou a súa orixe. Aqui está a historia.

Hai moitos anos en Creta reinaba o poderoso rei Minos. A súa capital era célebre no mundo polo laberinto, cheo de intrincados corredores, dos cales era casi imposible atopar a saída. No interior vivía o terrible Minotauro, un mosntruo con cabeza de touro e corpo de home, fruto dos amores de Parsifae, a esposa de Minos, cun touro que Poseidon, deus dos mares, fixo xurdir das augas.

En cada novilunio había que sacrificar un home ó Minotauro, pois cando o monstruo non satisfacia o seu apetito, precipitabase fora para sementar a morte e a desolación dos habitantes da comarca.

Un día, o rei Minos recibiu unha tráxica nova: o seu fillo acababa de morrer asasinado en Atenas. Minos clamou vinganza , reuniu o seu exército e o enviou a Atenas para iniciar o ataque. Atenas, ó non estar preparada, non puido ofrecer resistencia e solicitou a paz. Minos , con severidade dixo: "ofrezovos a paz, pero cunha condición: cada nove anos , Atenas enviará sete mozos e sete doncelas a Creta para que paguen coa súa vida a morte do meu fillo".

Aqueles mozos serían arroxados ó Minotauro para que os devorara. Os atenienses non tiveron máis remedio que aceptar aínda que cunha reserva: que si un dos mozos conseguía matar o Minotauro e saír do labirinto, non só salvaría a súa vida, senón tamén a dos seus compañeiros, e Atenas sería eximida de dita condena.

Dúas veces pagaron os atenienses ó tráxico tributo. Así que, acercabase o día no que por terceira vez a nave de velas negras, signo de loito, ía surcar a mar. Entón Teseo, fillo único do rei de Atenas , Egeo, ofreceu a súa vida pola salvación da cidade. O rei e o seu fillo conviñeron en que si a Teseo lle favorecía a sorte, o navío que os traería de volta levaría velas brancas.

¡ Xa vou mamá!

Teñovos que deixar, seguimos maña, a miña nai chamame para cear e se non vou voando, ponse toda encabuxada.

Deica outra e CARPE DIEM.

2009-12-03T11:36:00.000-08:00

2009-11-23T06:21:00.000-08:00

A ILLA BRANCA

2009-10-18T13:13:00.000-07:00

Hoxe coma tódolos domingos, eu e os meus pais, imos a casa do meu avó a facerlle unha visita. Eu estabao desexando, xa que había tempo que non sabía nada de Maximus.

Cando cheguei, o primeiro que fixen foi baixar o soto, paravoltar con Maximus e a súa misión.

Ano, o mesmo.

Os meus compatriotas deixaronme nunha barquiña, preto da illa de Creta, o meu primeiro destino.

Creta , según me informaron, e a maior das illas que posuen os gregos. O mar é cálido e hoxe vai bastante calor. Cando baixei da barca na praia de areas finas e brancas, non atopei ninguen por ali, o que me sorprendeu un pouco, pois onde eu vivo sempre hai moito movemento. Entón deixei a barquiña e puxenme a camiñar. Non sabía onde estaba, so sabía que me atopaba na zona sur da illa. O que si observei foi as súas grandes pendentes. Tiven que subir moito, sobre uns 400 metros de altura para saír daquela fermosa praia.

Xa na cume, albisco que a vexetación árborea está marcada por especies coma o ciprés, pero sobre todo está chea de oliveiras. Tamén é unha zona moi arbustiva, onde vexo plantas aromáticas como: salvia, tomillo e ourégano, moi apreciadas no meu país dende o punto de vista culinario.

A raíz de todo isto, cavilei que esta illa sería un importante enclave como chave do mar Exeo, dende o punto de vista estratéxico. Como son soldado, a miña mente está en coñecer os puntos fortes e febles para logo poder conquistalos.

De pronto, vexo que alá, o lonxe alguén me fai acenos coa man. Era un pastor, que estaba coas súas cabras ( Kri-Kris) no monte daquela fermosa terra. Cheguei xunto a el e preguntoume quen era. Eu co meu básico grego, dixenlle que era un naúfrago, que só lembraba o meu nome, este é Maximus.

O pastor, sorprendido, mandoume sentar o seu carón. El chamábase Nickolaos e adicabase a pastoreas, como xa o fixeran toda a súa familia, xeración tras xeración.

convidoume a comer pan de sementes de sésamo, queixo e froita. Para beber tiña a propia leite das súas cabras. Tiña tanta fame que comín coma un poseso, aínda que toda aquela comida era un pouco forte para min.

Mentras ceabamos, Nickolaos contoume a historia de como esta terra vai ligada co nacemento de zeus, o rei dos deuses, deus do ceo e o trono. Nós temoslle moito respeto. A historia é que a súa nai Rea, cando naceu, ocultouno do seu pai Cronos coa axuda da súa nai Gaia, para que non fose comido polo titán e poidera sobrevivir. Rea escondeuno na cova de Creta onde Zeus foi criado pola ninfa Andrastia e a ninfa Ida, que o alimentaba coa leite de cabra divina Amalthea, ata que a súa nai ideou un plan para que matara a seu pai. Despois de devorar a todos os seus irmáns, avós e bisavós. Supoñemos que pola indixestión os vomitou a todos e convertéronse no que hoxe coñecemos como terra, mar, noite, etc.

Desde entón o deus Zeus, tranformase en Xenios, protector dos visitantes, que regala con bondade a súa hospitalidade a cada estranxeiro que desexa honrar a terra sagrada. Con esta historia Nickolaus deixoume claro que todo forasteiro era benvido nesta terra, sempre que veña en paz.

Xa chega a noite, pero antes de deitarnos ó redor do lume, o pastor, aficionado os enigmas, propúxome un para que o cavilara durante a noite. Este era o seguinte:

Estamos nunha illa pequena de vexetación abundante, e está rodeada de monstruos famentos.

Se un lado da illa comeza a arder, e o vento está a favor do lume. Cómo faremos para salvarnos diste inferno?.

Este enigma deixoume pensativo, pero a miña mente cavilaba en que tiña que chegar a cova do deus rei Zeus. Estaba desexoso de que chegase un novo día para coñecer máis a este fantástico pobo.

Bueno xa son horas de marchar, os meus chaman deseperadamente por min. Estou desexando voltar o antes posible para saber máis de Maximus e os gregos.

Pensando un pouco, e a raíz desta historia ten relación co que conta o poeta Homero no seu libro a Odisea, xa que nos di como o deus xa adulto seguía morando na súa gruta, inaccesible aos individuos mortais. Pero bueno isto é outro conto.

Deica a próxima e CARPE DIEM.

A VIAXE

2009-10-10T03:55:00.000-07:00

Verán, luns do ano 298 a. C.

Son Maximus Antonio, fillo de Elio Adriano, un home abrumado de virtudes, no que a súa vida transcurriu en administracións sen gloria. Carecia de ambición e de alegría. Polo que sucumbiu cando eu soamente tiña doce anos. A miña nai habería de pasar o resto da súa vida nunha austera viudez. Por outra banda eu recluteime no exército cando só tiña 17 anos, a pesar da negación da miña nai. Xa os vinte e poucos ano participei en varias batallas que neste momento non veñen a conto, pero que grazas o meu valor nelas, fun nomeado centurión, polo que teño o meu mando cen soldados que confian en min plenamente, pero que por causa desta misión senatorial teño que abandonalos por un tempo. Espero aprender novas técnicas para facernos con esas terras e ese pobo chamado Grecia para que algún día sexa noso, como xa o son moitos deles.

O helenismo e o Oriente eran descoñecidos , ou os mirabamos de lonxe co ceño fruncido; creo que ata este momento no que escribo estas verbas non había unha soa estatua grega na península. Agora o Senado preocupase por coñecer os segredos máis ocultos dunha das civilizacións máis poderosas do mundo, ata este momento.

Hoxe é o dia da miña partida hacia o descoñecido. Todavía é de noite e aínda non cantaron os galos. A pesares diso, xa estou desperto, impaciente por comezar esta gran aventura. Amanece. A auga está morna e o almorzo é asqueroso. Atopome na posada de Fanio e aínda que era a época máis activa do ano, estaba case vacia. Corrían tempos malos e inseguros e só viaxaban aqueles que non tiñan máis remedio que facelo, pois había gran cantidade de rufianes, volvendo arriscado o tránsito e o comercio. A pesares disto collín a miña pequena equipaxe e dirixinme cara o porto chamado Pozzuoli, coma un comerciante máis que se vai a Creta en busca de fortuna.

O porto estaba cheo de xente que cargaba e descargaba todo tipo de mercadorias. Cando observei o barco que me ía levar ó mundo da cultura e a sabiduría. Teño que dicir que a min, un home do interior, non me gustaba nada, nadiña o mar.

O navío mercante romano é inmenso, a súa proa é redonda e abultada mentras que a popa é moito máis realzada. A súa vela chamada "antiga" ou " romana", así mo comentaría máis tarde un dos mariñeiros, é máis ancha que alta. Para reducir a superficie da tea, os romanos usan un sistema cuxo principio se asemella as cortiñas venecianas. Poseía un segundo mástil, provisto dunha pequena vela que se inclina cara adiante. Isto permite, como puden comprobar cos meus ollos, facilitar as manobras e tamén se pode usar como mástil de carga no desembarque de mercadorías pesadas. Para min coñecer isto era algo fantástico. Sorpendíame ver como algo tan grande e pesado podería flotar na auga. Por iso dibuxei este pequeno plano que espero que vos sirva de guía para coñecer mellor a flota mercante.

Teño que sinalar, por outra banda que tamén me impresionou cos navios estean tan profusamente decorados. Unha cola de cisne, volta sempre cara atrás, coron o codaste da quilla na maoiría destes navíos. A proa é a menudo adornada coa cabeza ou o busto dunha divinidade protectora, ou con un ollo que fai entón parecer ó barco un monstruo marino.

Xa no barco, falo co capitán ( magister navis), un home robusto ó que lle pido, a cambio dunha importante cantidade de moedas ( fabricadas en bronce que no seu anverso representabase a cabeza de Iano bifrom, o deus das dúas caras e no seu reverso a proa dunha nave), que me deixaran en Creta, de paso que se dirixen a Alexandría. Non houbo ningún tipo de problema pola súa parte.

A travesía ata Alexandría duraba nove días, aínda que a o meu destino duraría aproximadamente sete días dependendo do humor do rei do mar.

Durante estes días de viaxe, como non teño nada que facer, manteño varias conversas cos tripulantes do barco. Un deses maniñeiros é Primus que me conta que antes de comezar cada viaxe pidenlle ó deus Neptuno cos garde de tódolos perigos. Contanme cun día navegando polo Adriático ó amencer viron ó deus cabalgando as olas, sobre os seus cabalos brancos e algúns delfins lle acompañaban. Pero como nesta viaxe non lle fixemos ningunha ofrenda para pedirlle paso polo seu reino, co seu tridente axitou as olas e provocou tal tempestade que soamente sobrevivimos catro tripulentes dos veinticinco que eramos.

Dende aquel día ninguen navega polo mar sen pedirlle benevolencia e seguridade para pasar polo seu territorio. Aínda que algunha que outra vez, tamén nos atopamos con algunha tormenta, para min que ese día non lle foi moi ben coa súa esposa Anfítrite e de aí que o seu mal humor o pague cuns simples mortais.

Primus é fantástico pois nos seus quince anos recorreu tódolos mares; estivo a puntiño varias veces de atoparse con Plutón, pero coma el di a súa vida está no mar e tal vez a súa morte tamén.

Hoxe, o quinto día da miña viaxe, é a hora da despedida dos meus compatriotas. Deixanme nunha barquiña e dexesanme boa sorte. Eles teñen que seguir rumbo cara un paraíso e eu a miña misión. Pode que algún día nos atopemos, nesta vida ou na outra, para ben ou para mal, pero dando as grazas por todo ó recibido.

Deica outra escrita e carpe diem.

UN DESCUBRIMENTO ALUCINANTE

2009-10-06T14:12:00.000-07:00

Hoxe, día 6 de outubro, comezamos a viaxe.

Que a forza nos acompañe.

A historia que aparece nos libros, as veces, non está contada polos seus verdadeiros protagonistas.

Hai uns días cando estaba a revisar a colección de libros antigos que tiña meu bisavó no soto, atopeime sen contar, o que sería un gran tesouro para todos aqueles que nos gusta a historia en xeral e a grega en particular. Tratábase dun especie de diario. As súas tapas estaban grisaceas polo paso do tempo e cheas de po, aínda que en xeral encontrábase en moi bo estado, parecia que se ía desfacer entre as miñas blancas e temblorosas mans pola gran excitación do momento.

Cando abrín o diario observei como o papel no que estaba escrito parecía un papiro do antigo Exipto, aínda que cos meus escasos coñecemento sobre o tema, decateime que tratábase de algo máis recente, pois algunhas das súas páxinas estaban escritas en latín e outras en grego. Era unha escrita clara e sinxela, de trazos rectos, serenos, respetuosos coas liñas e con algunha que outra mancha que podería ser dalgún tipo de alimento da época ou incluso de sangue, porque non.

Na primeira páxina atopei o nome do seu autor. Chamábase Maximus Antonio Vinicio, nado no ano 325 a.C en Roma, procedente da clase eqüestre, con cargo de centurión no exército romano que con 27 anos, o Senado encargoulle a misión máis importante da súa vida, non só para el, senon tamén para o resto do mundo que hoxe coñecemos como tal.

A misión consistía en integrarse no pobo grego para coñecer a través da súa cultura, coñecementos científicos, costumes, relixión, ...etc como chegou a ser unha das civilizacións máis importantes do mundo.

Agora sí, é cando comenza a nosa viaxe polo pobo grego, utilizando como medio de transporte as verbas escritas no diario deste personaxe, que foi pasando de man en man, para chegar as miñas e darvos a coñecer porque as civilizacións,as veces, como a romana chegaron a ser tan importantes, grazas a coñecer a cultura e sabiduría doutras como a grega.

Esta viaxe que agora imos facer, é unha especie de volta as nosas orixenes, cuxa meta final atópase sen saber o porqué, en Grecia. Unha viaxe alucinante no tempo hacia ese punto tan indeterminado no que Deus pulsou o botón de play, facendo xirar dende entón tódolos mecanismos e as engranaxes necesarias para o funcionamento da humanidade.

Deica a próxima escrita e non vos esquezades carpe diem.

GRECIA

2009-10-03T07:31:00.000-07:00

A MIÑA VIAXE A GRECIA ACABA DE PARTIR...